Verhaal slagerij (fragment)

"In de dagen dat ik hier hang, en door mijn versufte toestand gaat de tijd helemaal niet zo langzaam voorbij als je misschien zou denken. Maar op de momenten dat ik even niet wegzink in gedachten, kijk en luister ik naar wat de slager aan het doen is. Soms hier in deze ruimte, soms achter die deur daar, op de winkelvloer.

Het is ook die plek waar ik hem voor het eerst ontmoette, waar deze hele geschiedenis begon. Vroeg in de ochtend. Vreemd genoeg was het niet druk. Slechts drie mensen waren nog voor mij aan de beurt, maar al vanaf het moment dat ik binnenkwam, maakte de slager oogcontact met mij. Ergens in mij voelde ik dat er iets eigenaardigs aan de hand was. Achteraf gezien denk ik dat het iets duisters was in zijn ogen. Geen agressie, maar wel een angstaanjagende vastberadenheid. Ik heb die blik inmiddels wat beter leren kennen.
Op dat moment herkende ik die niet, hoewel ik de enige aanwezige klant was die hij zo in zich opnam. Dat had me moeten waarschuwen, maar vreemd genoeg... Ik voelde me gevleid, ik voelde me speciaal. Ik dacht niet meer aan weggaan.
Vaag herinner ik me nog hoe de laatste klant voor mij zijn bestelling ontving en de slager met hem meeliep om de deur open te houden, terwijl ik rondkeek in de winkel en alles in me opnam alsof ik er ging wonen. Dat hij het bordje 'geopend' had omgedraaid naar 'gesloten' en dat de klik die ik hoorde de vergrendeling van de deur was, besefte ik later pas."

Kannibalisme

Brainstormen II...

Brainstormen...

Strafregels schrijven in Electron (expo)

Dit is een stukje dat ik enkele weken geleden heb geschreven, vlak voor de beoordelingen.

Hartje januari. De wereld is waterig... Alle drabbige sneeuw is inmiddels weggespoeld en de wind doet de takken dansen voor het raam. Met het zachte getik van regendruppels op de achtergrond ben ik blij dat ik binnen zit, maar mijn stoffige bureau ligt nog steeds vol rommel. Nouja, rommel... Papierwerk, eerder. Ik ben van het soort dat de post opent, leest en vervolgens op het bureau deponeert, met de envelop erbij. En dat terwijl ik gewoon een postmap heb waarin ik alles archiveer, want zo’n type ben ik dus ook. Dikke chaos hier. Maar niet alleen post hoor, want zoveel post krijg ik niet: die dingen gaan tegenwoordig allemaal digitaal.

Uiteindelijk zwerft er ook nog ergens tussen de rommel een opengescheurd zakje drop, voor de inspiratie. Niet dat ik nou naar dat zakje loop te staren tot ik een idee krijg ofzo. Het kauwen moet de creativiteit op gang brengen. Schrijvers en overige kunstenaars weten waar ik het over heb. Alle andere lezers: ja, het klopt wat ze over ons zeggen, wij kunstenaars moeten soms ergens op kauwen om geïnspireerd te raken. Het is een slap cliché maar het is waar. Het punt is alleen, ik heb al weken geen zin meer in drop, dus het niveau der inspiratie is evenredig dramatisch gekelderd. Het is tragisch. Toch heb ik geen medelijden met dropjes die wegkwijnen op een bureau. Simpelweg omdat het niets persoonlijks tegen hen is. Ik heb gewoon geen trek.

Naast het zakje drop ligt een berg werk gemeen naar me te grijnzen. Het maakt me bang. Niets anders in mijn kamer beschikt over zo’n sterk vermogen om steeds groter te worden. Ik durf niet te zeggen wat er zal gebeuren als ik een paar dagen niet thuis ben. Wedden dat de stapel dan is uitgegroeid tot een monsterlijk gezwel van taken! Ik zal me moeten vermannen, de arbeid te lijf gaan met alle ijver die ik in me heb. Kom op, Esther. Verzamel al je moed. Zet je angst opzij en kijk het monster in de ogen. Het mag je niet overweldigen. Jij bent sterker dan hij.

Met een diepe zucht van het-moet-maar grijp ik naar mijn schrift en pen. Vrijdag is de deadline en dan moet er wel wat liggen. Deadline: ook weer zo’n slap schrijverscliché, maar het is echt waar en oh zo belangrijk. Wat in het bijzonder fijn is aan deadlines, is dat er in elk geval een moment in zicht is waarop je er weer vanaf bent. Dat je al van tevoren weet wanneer je opgelucht kan ademhalen, want het lukt toch elke keer. Zo gemeen als het werk naar me grijnst, zo lief en verzachtend glimlacht de kalender naar me. De kalender is mijn vriendje. Buiten dansen de takken nog voor het raam, maar de regen is opgehouden en stiekem wens ik dat het alvast een week later is. Ik kijk naar mijn zakje drop. Mijn hoofd blijft leeg.

Ontnomen

Strekt zijn zwarte vleugels
Tot het einde van de hemel
maar niet tot in de eeuwigheid
Badend in je maanlicht ben ik thuis
Blijf
je mag me nooit verlaten

Wachter van de ochtend
Had haar gezegd te waken
voor gif zo zwart en eeuwig
Badend in het maanlicht
verdwenen
Zachte vleugels langs een bleke huid

Meegenomen eeuwigheid
Verstikt in resten van de nacht
tot het einde van de hemel
Daar gonsde haar geluid
nog altijd
in het laatste maanlicht

Laatste stilte

Barre nachten en bizarre momenten
maar je binnenste geheim verdooft
uitzichtloos als een woestijn
Zo verlaten en zo van mij

Lange schaduw
gapend gat

sterren in een duikvlucht
barsten in de spiegel

Waterdruppels kruipen terug
Seconden vluchten somber verder
en morgen zal je niet meer weten
hoe mooi het was, of heeft geleken.

Verhaal van het vogelpootje (fragment)

Een van de acht korte verhalen uit mijn afstudeerscriptie. Een meisje ontmoet de voorbode van de angst en ontdekt haar duistere kant...

... Ik vroeg hem of een dergelijke honger naar angst een mens niet juist heel nerveus zou maken, waarop hij in zichzelf gekeerd lachte. Een vreemde lach, die iets demonisch in zich had maar gelijktijdig teder langs mijn hart streek. Ik herinner me die fractie van een seconde waarin ik zag dat zijn tanden en kiezen scherp en spits geslepen waren, en ik wenste dat hij mij met die heerlijke tanden zou verscheuren. IJskoude lippen in mijn nek, tanden die me steken en door mijn vlees naar binnen dringen, de huid wordt van mijn lijf gescheurd…
Maar ik hield mijn mond, in afwachting van een antwoord.
In plaats daarvan strekte hij een hand naar me uit, pakte mijn gezicht en draaide die naar hem toe. Hij was ruw, hardhandig en ik voelde zijn nagels prikken in mijn wang, maar ik genoot van de aanraking en ik weet zeker dat hij dat heeft gezien in mijn ogen.
“Zie je het dan niet?” gromde hij, “Jij hebt die honger al in je.”
Weer die glimlach, mijn hart smolt. Scherpe nagels priemden door mijn vel heen en mijn wang begon te bloeden.
“Ik zie hoe je naar me kijkt en ik weet precies wat je denkt. Je wil dat ik je verscheur, je hunkert naar spanning in je zielige leven. Het duister trekt je aan. Je hebt die honger al in je.”
Hij trok zijn hand weer terug, keek tevreden naar zijn vingers die bedropen waren met mijn bloed en stak ze in zijn mond. Dat ogenblik had hij geen aandacht meer voor mij en wilde ik voor eeuwig bij hem blijven.
“Nerveus?” vroeg hij plotseling en mijn gedachten schoten weer terug naar het hier en nu. Ik wilde antwoord geven, maar voor ik iets kon zeggen ging hij verder. “Natuurlijk word je nerveus.” Dit was geen vraag aan mij, maar zijn antwoord op mijn vraag. “Bloednerveus zal je zijn. Maar is dat niet beter dan niets voelen?” ...

Reflecties

Donker, troebel, diepte. Omgeven door drassige grond die je lichaam met al zijn geheimen ten onder trekt, om daarna net zo snel je sporen uit te wissen alsof je nooit bestaan hebt. Je weet hoe het voelt. Maar vergeet niet hoe natuurlijk het ook is, dat ook daar resten van het leven liggen, dat er altijd visjes zullen zijn die andere visjes eten en er parasieten huizen onder elke steen. Waarom zou jij anders moeten zijn?

Je kan niet veranderen wat nou eenmaal zo is, en het is goed zo. Had je het meer helder kunnen maken, dan had je dat allang gedaan. Zo had je de gruwelijke geheimen van het water kunnen doorzien en had je misschien het kleine visje kunnen veiligstellen voordat het was verdwenen tussen de kaken van de grote. Maar je kan het niet veranderen. De rolverdeling is al voor ons bepaald. De weg van de minste weerstand is om te accepteren wat we nou eenmaal zijn.

Maar maak niet de fout om te blijven hangen in je overpeinzingen, want de waterkant is een drassige plek en je wordt ten onder getrokken. Binnen seconden is het te laat, is er geen ontsnapping meer mogelijk. Dan zal je wegzinken en hechten de parasieten zich hongerig aan je benen. Want jouw bloed is ook van hen, net zoals het bloed van je medemens ook jouw bloed is.

Bittere honger, de enige waarheid in je leven. Wil je ooit een voldaan gevoel, dan zal je eraan moeten geloven. Geen zorgen: de resten van het leven liggen daar omdat ze daar horen te liggen. Alle andere sporen worden voor je uitgewist. Voed je met het vlees dat de honger je voorhoudt en laat het je goed smaken. Geniet van het bloed dat je te drinken krijgt. Zelfs al lijkt het verboden...

De schrijfster

Slow-motion film
en slijm met inkt
Tijdloos in een
droom verstikt

Herinner jij...

Herinner jij je nog
de tochten die we maakten
langs verdwenen landschappen
door verstilde eeuwigheden
in een diamanten kou

En weet je dan misschien ook nog
hoe je mij verwarmde met de
vlammen van de schemering

Me toevertrouwde dat de tijd
mijn botten mocht hebben voor je mij
zou kunnen liefhebben, dat mijn hart je
niets waard was, maar mijn ziel
des te meer

En weet je wel hoe ik je heb gemist,
met bloed jouw naam schreef in
mijn dagboek, elke dag, tot nu

Weer vraag ik je mij mee te nemen
naar verdwenen eeuwigheden,
mijn hart nog eenmaal te vergiftigen
dan achterlaten in verdoving
zonder kracht en zonder adem

Onschuld

Zacht als waren mijn vleugels van dons gemaakt

Maar zelfs dons geeft af bij aanraking
wanneer het besmeurd is met bloed

En hoe lang het vederlichte ook wordt
gedragen door de wind

Uiteindelijk belandt het toch
net als alles
in de goot.

Vreemd dwangschrijfsel

De vrijheid om te kunnen typen is niet zomaar een kostbaar goed, het is de beste uitvinding in de geschiedenis! Niet dat ik lui ben hoor, integendeel. Ik vind het prettig om al mijn stukjes eerst met pen te schrijven, dat doe ik dan ook nagenoeg altijd. Toch vind ik het tegelijk ook juist storend om te doen. Ik zal jullie uitleggen waarom.

Mijn innerlijke strijd komt voort uit dat ene nietsbetekenende, pietluttige dwangneurose'tje dat ik heb. Vreemd? Nou, oorspronkelijk dacht ik dat het een typisch kunstenaars-ding was om een dwangmatige tic te hebben maar het blijkt voor te komen in alle lagen van de bevolking: een miniritueel dat soms voor bizarre situaties kan zorgen. Voor het weggaan nog even controleren of het gas uit is, tijdens een belangrijke wedstrijd je geluksondergoed dragen, dat soort dingen. In feite is het bijna normaal, alleen wordt het bij kunstenaars onder een vergrootglas gelegd.

Terwijl ik dit schrijf, denk ik alvast aan het heerlijke gevoel dat ik straks ga hebben als ik dit uittyp. Typen is netjes. En ik ben een perfectionist. Zo perfectionistisch zelfs dat ik het niet kan laten om tijdens het schrijven continu mijn letters en leestekens te perfectioneren. Elk haakje, ieder boogje en alle puntjes moeten er precies zo uitzien als ik wil. Ik blijf ze net zo lang verbeteren tot het goed is en als ik daardoor juist die letter helemaal verpest, kras ik het door en schrijf ik gewoon het hele woord opnieuw. (Ja, serieus!) Wanneer ik dan met een samenvattende en concluderende blik kijk naar het eindresultaat van mijn inspanningen, ziet het handschrift er nog steeds niet uit.

Ziedaar mijn innerlijke strijd om zoiets onbeduidends als hoe een letter er uitziet, terwijl ik weet dat ik het later toch ga overtypen. Hoe ik het ondanks alles toch nog prettig kan vinden om teksten altijd eerst met de hand op te schrijven, is mij een raadsel. En dát is wat er vreemd is. De perfectionist heeft gesproken.

Op zoek naar toverdrank

Weet je, uiteindelijk hebben we allemaal wel eens behoefte aan een toverdrankje. Herken je de situatie dat je ergens in meer of mindere mate mee zit (bijvoorbeeld iets lichamelijks) en dat het toch zo fijn zou zijn wanneer het probleem zichzelf in één keer oplost? Als bij toverslag, zogezegd.

Dus daar stond ik dan met mijn mandje in de urban kwakzalverij, waar ik werd aangestaard door vreemde vloeistoffen in allerhande geheimzinnige flesjes, veelbelovende smaken en wonderlijke kleuren. Blauw, paars, groen en zelfs okergeel! Een van de flesjes stond enorm te pronken met het etiket ‘geen alcohol’ en insinueerde op deze manier schaamteloos dat de andere drankjes dus wel van alcoholische aard waren. Lichtelijk onaardig, als ik zo vrij mag zijn.

Wijs besloot ik zelf de verstandigste te zijn het flesje te negeren om conflicten te voorkomen. Zonder enig idee waar ik mee bezig was, speurde ik de namen van verschillende merken af en mijn maag draaide zich om bij het zien van de prijskaartjes. Ik greep een flesje van het huismerk en wierp een blik op het etiket, maar de ingrediënten waren uitgeschreven in een hocus-pocustaal waar ik niks van begreep en dat verbaasde me eigenlijk helemaal niets. Het enige dat ik wist te ontcijferen was de vriendelijke, doch dringende waarschuwing het drankje niet door te slikken. Nou ben ik nergens vies van, maar ik weet uit ervaring dat je sommige adviezen maar beter ter harte kan nemen. Bovendien wil ik nog graag leven om het effect van dit krachtige goedje mee te maken.

Een ogenblik later verdween het flesje in een plastic tas en tastte ik in de buidel. Voor geld is alles te koop, maar toverdrank bestaat niet. Mijn hoop is nu gevestigd op het mondwater; tweemaal daags een halve minuut spoelen na de poetsbeurt. Dat het mij maar mag beschermen tegen dreigend onheil... In mijn mond althans.

17-05-2010 Andere wereld II

Een andere wereld, zwart en glanzend met blauw verlichte wegen. Het is rustig aan de ogen maar troebel in de geest. De stad is ondergedompeld in een diepe nachtelijkheid met mensen die zich voortbewegen als in een droom. Gevangen in het moment. We missen het licht van de zon maar niet van de sterren. Een paarse nevel siert de lucht. De skyline tekent zich af als een stille getuige van de afgelopen decennia. Als in een stad van spiegels, reflecteert elk gebouw weer een ander gebouw. De wereld leeft op het laatste beetje brandstof. Natuurlandschappen zijn verdwenen maar daarvoor in de plaats hebben we uitzicht gekregen op onze buurplaneet, die eveneens is volgebouwd...

Weeskousen

Hij is verdwaald, verdwaald in het donker. Weerloos ligt hij hier tussen al zijn soortgenoten, maar zijn wederhelft is nergens meer te vinden.

Nog veel te duizelig van de buitelingen die hij net heeft moeten doorstaan, voelt hij hoe een meisjeshand hem vastpakt en aan hem trekt. De veilige warmte verlaat zijn lichaam en hij voelt zich leeg van binnen. Alleen zijn wederhelft zou hem nog compleet kunnen maken, maar waar is zij?

Ik schrijf als Tolkien!

Het resultaat van een eenvoudig, maar oh zo leuk testje:

I write like
J. R. R. Tolkien

I Write Like by Mémoires, Mac journal software. Analyze your writing!

Zomervakantie!

Eindelijk is het dan weer zover... De zomervakantie begint! Met grote tevredenheid kan ik terug kijken op het afgelopen schooljaar. Ik heb een leuke en leerzame expositie gehad, ben begonnen aan het schrijven van een boek en heb het schrijven ook aangegrepen als atelierstudie. Ik heb het jaar afgesloten met prima cijfers en (afhankelijk van het cijfer daarvoor) is het allerlaatste blok vaktheorie dan ook ten einde.

Plannen voor de zomervakantie:
- Portretten tekenen (momenteel Adrienne Wilkinson)
- Werken aan mijn website
- Veel lezen
- Veel schrijven
- Beginnen aan mijn scriptie

Beeldschone Gisele...

Mijn nieuwste tekening is eindelijk af! WHOA... Daar heb ik lang werk aan gehad, hopelijk vinden jullie het ook mooi. Dit is supermodel Gisele Bündchen...

29-04-2010, intuïtieve tekst

'Hé...' klinkt het hees. 'Hé!' Ik draai me om en achter mij... Het meisje op het schilderij. Ze kijkt me aan, recht in mijn ziel met haar doodse ogen. Iets zegt me dat ze al heel lang dood is. Haar hese stem had mij kippenvel bezorgd en mijn bloed doen stollen, maar nu zegt ze niets meer. Ik kan tranen zien opwellen in haar ogen en achter het schilderij vandaan druipt bloed langs de muur naar beneden. Ik sluit mijn ogen en stel me voor dat ik bloed drink. Terwijl mijn gedachten zich vullen met beelden, vult mijn mond zich met een bittere, metaal-achtige smaak. Ik open mijn ogen... Het meisje wordt aangevreten door dikke zwarte muggen. Op de grond ligt een bokkenpoot; het teken van Satan.

Het avontuur gaat verder

Niets slechts of afwijkends gevonden in mijn bloed... Het verwart me, ik weet niet of ik nu blij moet zijn of niet. Enerzijds is het een enorme opluchting om bepaalde ziektes in elk geval niet te hebben, maar de keerzijde van het verhaal is dat ik nog niet de erkenning heb dat er inderdaad wat mis is en het brengt me aan het twijfelen over mezelf. Al bijna twee jaar zo vermoeid en nog is er 'officieel' niets aan de hand.

Ik liet het er natuurlijk niet bij zitten, want ik weet dat de klachten net zo echt zijn als de maan die op me neerschijnt en het poezenbeest dat ligt te soezen op mijn bed. Dus ben ik wederom naar de huisarts gefietst om het probleem verder uit te pluizen. Hij complimenteerde me met mijn uitstekende bloed (bedankt doc!) en verwees me door naar de praktijkondersteuning: een laagdrempelige, psychische hulp.

Deze week ben ik voor het eerst bij haar op gesprek geweest. Tot zover niets spectaculairs gebeurd, we hebben een dossier aangemaakt en ik kreeg wat vragenlijsten mee, maar ik heb wel twee belangrijke dingen geleerd:

1. Zeven uur slaap per nacht is een gemiddeld aantal. Acht uur kan ook nog maar wanneer je langer slaapt werkt het juist uitputtend en word je veel vermoeider wakker.

2. Mijn opleiding kost me enorm veel energie omdat ik alles te graag goed wil doen en de lat voor mezelf ontzettend hoog leg. Bijkomend probleem is dat ik het ontspannen verleerd ben. Ik kan weliswaar een middag heerlijk niets doen, maar daarna heb ik het gevoel alle verloren tijd te moeten inhalen met werken en zo levert het me uiteindelijk meer stress op dan dat het wegneemt.

Tot zover de stand van zaken in de wervelende wereld van een verwarde kunstacademiestudente (< ja dat is er weer een voor galgje)! Ik houd jullie op de hoogte...

Bloed.

De Ironie... Een tijdje geleden schreef ik hier nog vol liefde en overgave over vampiers en vanmorgen zat ondergetekende zelf bij de bloedafname! Nou weet je natuurlijk maar nooit wat ze achter de schermen zoal doen met mijn kostbare levensvloeistof, maar het is deze keer de bedoeling dat het goedje gewoon in een medisch bloedonderzoekslaboratorium (< al zin in galgje?) terecht komt.

Het is namelijk zo dat ik al een lange tijd vreselijk moe ben overdag en dat ik 's nachts nog wel eens langer wakker wil liggen dan me lief is. Bovendien ben ik overgevoelig voor licht: ik kan er slecht tegen. En omdat ik zelf nog steeds geen echte vampier ben, heb ik besloten om de stap dan toch maar te zetten en mij in de dokterspraktijk te begeven, om eindelijk eens uit te zoeken wat er dan werkelijk met me aan de hand is.

Momenteel bevinden de vijf buisjes met mijn bloed erin zich ergens in het land - dus ben ik tegelijk hier en ook een beetje daar - en zullen zij worden onderworpen aan diverse tests. Ik verzoek alle vampiers die van plan zijn om deze week het lab van zijn bloed te beroven om nog even geduld te hebben tot donderdag, want dan krijg ik de uitslag.

Wish me luck!

Nieuwe website http://www.dragonda.com/

Hey iedereen! Mijn website heeft een complete re-styling van me gehad, het is nu wat donkerder waardoor meer nadruk ligt op mijn werken en het heeft een vertaling gekregen naar het Engels.

Komt allen kijken! http://www.dragonda.com/

Gedaan tijdens de afgelopen weken:

• The Vampire's Assistant uitgelezen
• Beoordelingen afgesloten met allemaal voldoendes
• OV-Chipkaart geactiveerd
• Naar de Efteling geweest
• Op verjaardagsbezoek bij Denise
• Start gemaakt voor de minor

Ik houd jullie op de hoogte!

Bedankt, Vampfangs.com & Scarecrowfangs.com!

Es met de vampfangs! Enjoy...

Oneindig

Flessen met water
Flessen met bloed

Vlees aan de haken
uit dromen ontwaken.
Het rood van de ochtend
doet denken aan later.

De flessen met water
sluiten voorgoed.

Maor Rooikupke! Wa hedde gij keigrote tanden!

Nee, geen verkapte, Brabantse versie van roodkapje deze keer, maar wel... Opnieuw een vampiergerelateerde wens die is uitgekomen!

Vorige week zijn eindelijk mijn langverwachte custom fangs binnen gekomen. Je hoort het goed; ik heb vampiertanden! Heerlijk. Ik heb stiekem altijd al vampiertanden gewild, maar een tandarts ingreep vond ik wel erg definitief, drastisch en prijzig.

Nou bestaat er al een aardige tijd een website die vampfangs.com heet en die custom fangs aanbiedt in allerlei soorten en maten. Wel, ik heb tegenwoordig paypal en besloot daarom de stoute schoenen aan te trekken, en ze te bestellen. (Voor wie ze ook wil bestellen raad ik de website van scarecrow aan, die de tandjes maakt en in tegenstelling tot vampfangs geen belachelijk hoge verzendkosten rekent.)

Overigens zijn mijn tandjes natuurlijk niet echt 'keigroot'... Ik heb gekozen voor de subtle fangs: het kleinste maatje vampiertanden en ze passen perfect bij me, hadden ook geen millimeter groter moeten zijn.

Ik zal binnenkort een foto plaatsen van mij met mijn tandjes in!

Herinnering

---

Gemiauw in mijn hoofd
een echo uit de verte...

Krak!

Een barstje
Daar sijpelt spijt...

Helemaal die poes vergeten!

---

CA09 = V!

Ik ben ruim op tijd begonnen met mijn zelfevaluatie en de voorbereidingen voor dit assessment, maar toch was ik vandaag weer ouderwets zenuwachtig. Ik weet van mezelf dat ik deze periode lekker gewerkt heb, maar toch acht ik het niet onmogelijk dat er bij een beoordeling als deze nog dingen aan het licht komen die ik niet had zien aankomen of waarover de docenten en ik van mening verschillen. Daarbij zit er ook genoeg tijd tussen de competentie assessments om ervoor te zorgen dat het elke keer opnieuw weer een beetje onwennig is.

En zoals dat wel vaker gaat met zenuwen, waren ze ook deze keer weer voor niets. Er was een driekoppig docententeam aangetreden om mijn competenties te beoordelen. Deze docenten kunnen soms harde kritieken geven maar ze weten waar ze over praten en het is daarbij voor je eigen bestwil. Daarnaast zijn het gewoon heel aardige mensen.

Ik mocht de bespreking openen met het vertellen over mijn positief ontwikkelde competenties. Voor mijn gevoel heb ik nog niet eerder zoveel belangrijke ontwikkelingen doorgemaakt als in de afgelopen periode. Ik heb het thema voor mijn atelierstudie dichter bij mezelf gezocht dan ooit tevoren, ik ben voor het eerst gaan werken met tekst wat voor een extra laag in het werk gezorgd heeft en mijn tekenstijl is wat losser geworden en daardoor minder illustratief.

Daarna kwam mijn minder goede competentie, namelijk het feit dat ik soms zo onzeker kan zijn om over mijn werk te praten. Daarop vroeg studieleider Ad van Rosmalen mij om iets te vertellen over het meegebrachte presentatiemateriaal; mijn sleutelwerken.

Daaruit kwam naar voren dat ik weliswaar een goed artistiek standpunt kan innemen over mijn werk, maar dat ik voortdurend teveel rekening houd met hoe het publiek mijn werk ziet, zelfs in zoverre dat het overkomt alsof ik mij daarachter verschuil. Het is belangrijk dat ik mij ga bezighouden met wat ik zelf van mijn werk vind. Ik zal meer begrip voor mijn eigen beweegredenen moeten krijgen om verder te komen in deze studie. Dit advies neem ik ter harte. Mijn voornemen voor de volgende periode was al om me bewuster met mijn beeldtaal bezig te houden en ik ben blij dat dat bij deze bevestigd werd.

Met een voldoende en het advies om een beeldgerelateerde minor te volgen, kon ik het lokaal na 15 minuten weer met een opgelucht gevoel verlaten. Ik heb wat hoofdpijn gekregen door de druk, maar gelukkig kan ik nu alle spanningen weer van me af laten glijden.

Uitnodiging!

Tekeningen...

Enkele gedichten...

Vrees je mij?
Vang me...
Want ik ben

je angst.


- ~ -

Beneden al je dromen

In je diepste zelf

Schuilt het Duister van

je onvermijdelijk geheim.

- ~ -

Verbannen naar de wereld

In een enkelvoudig lot.

Kreten uit het Duister...

En jij bent de volgende.

- ~ -

Mijn grootste angst

Bijt me

Zodat ik

morgen

Kan ontwaken

In de schijn

Van de hoop...

- ~ -

De dreiging

Van de nacht

Tot het je vastgrijpt

En meesleept...

Oude liefde roest niet

Wie mij al wat langer kent, weet dat ik een grote liefde koester voor vampiers. Niet voor niets ben ik een grote fan van Paul van Loon en heb ik eerder dit jaar de filmklassieker "Dracula" met Bela Lugosi in de hoofdrol besteld. Maar mijn liefde voor deze wezens van de nacht begon al veel, veel eerder...

Het begon al in mijn kindertijd. Hoe oud zou ik toen geweest zijn, vijf, zes jaar? Het was de allereerste tv-serie die ik ooit ècht volgde in mijn leven: Der Kleine Vampir. Het spreekwoord bleek waar, oude liefde roest niet. Onlangs bekeek ik op youtube een stukje van de serie en ik voelde weer precies dezelfde kriebel in mijn buik als in mijn jeugdjaren voor de televisie.

Omdat ik nog altijd verliefd ben op de serie, heb ik op internet opgezocht of deze nog te koop is. Het bleek te gaan om de serie "Der Kleine Vampir, neue abenteuer". Er is namelijk ook een wat oudere televisieserie over de kleine vampier, uit 1985. Natuurlijk wil ik deze nu ook graag zien.

Vanmiddag werd ik blij verrast door mijn moeders vriend Peter. Ik mocht de dvd-box van "Der Kleine Vampir, neue abenteuer" bestellen op zijn kosten, een cadeautje! Heel erg lief van hem en ik ben er reuze blij mee!

...

Mijn eerste bericht

Oké, ik ben om. Om de één of andere reden leek het me wel een tof idee om hier op blogspot een weblog te maken met mijn werk erop. Voor de mensen die mij nog niet zo goed kennen, zeg ik vast: ik ben héél erg slecht in het bijhouden van weblogs! Dus wanneer ik gedurende een lange periode niets op deze blog publiceer, aanvaard dat dan als een wezenlijk deel van mijn persoonlijkheid...


En nu!

Mijn persoonlijke, officiële website is hier te vinden: www.dragonda.com

Mijn profiel op deviantArt (die ik wèl altijd goed bijhoud) vind je hier: dragonda.deviantart.com

Twitter, of course... Dragonda op Twitter


Alvast bedankt voor het lezen en tot gauw!

Dragonda